Kelten in het zuiden van de Hunsruck

Zo’n 1000 jaar voor Chr. vestigden zich – in wat we nu Duitsland noemen – Germanen in het noorden en kelten in het zuiden. In de Hunsruck lag het kernland van de Kelten rond Birkenfeld, tegenwoordig de hoofdstad van de bestuursregio waartoe ook Bollenbach behoort.
We hebben in het afgelopen jaar al heel wat plekken bezocht waar de Kelten hun sporen hebben achtergelaten. Veel archeologische vondsten behoren tot de zogenaamde oude(600-450 v Chr.) en jongere (450-250) Hunsruck-Eifel-cultuur.
Vandaag bezoeken we Hoppstaedten-Weiersbach, beroemd vanwege de vorstengraven met Etruskische bijvondsten en inheemse gouden voorwerpen.

De Keltische grafheuvel op de campus

Op zoek naar ‘ het lijk’

Op de ‘Umwelt-campus van de hogeschool van Birkenfeld, gelegen in Hoppstaedten, is een Keltisch grafveld gevonden met tussen de 10 en 12 grafheuvels. Eén van de graven is gereconstrueerd en wij gaan op zoek ‘naar het lijk’. Zoals gewoonlijk wordt het een speurtocht die we uiteindelijk met succes afronden. Het graf met pop ligt vlakbij de parkeerplaats en blijkt de laatste rustplaats van een vrouw te zijn.
De grafvondsten hebben we al eens bewonderd in het stadsmuseum van Birkenfeld. Daar is op de bovenste etage een interessante tentoonstelling ingericht over het leven van de Kelten in deze regio. De meeste vondsten zijn echter tentoongesteld in het archeologisch museum van Trier.

Bezield door de goden

Op naar de volgende uitdaging: het vinden van een Keltische bomencirkel tussen Weiersbach en Heimbach. De Tom-Tom stuurt ons naar een sluis, waar we de rivier de Nahe moeten oversteken en dan nog 47 minuten lopen. Helaas bleek het onmogelijk om het terrein van de sluis op te komen. Dus gaan we weer op ontdekkingsreis en uiteindelijk vinden we de cirkel. Prachtig gelegen in een weide tussen de heuvels, waar we in alle rust van de bomen en de bijzondere plek kunnen genieten.

In de Keltische cultuur speelden bomen een centrale rol, bezield als ze volgens hen waren door de goden en de natuurgeesten. Vele bomen waren heilig.
Een Keltische bomencirkel is een ‘uitvinding’ van de Franse journalist Paule Desole, die er in de jaren ’70 van de vorige eeuw het eerst over schreef. Gebaseerd op het Keltische geloof in de kracht van de natuur kan je de – aan één kant open – cirkel zien als een toegangspoort tot het oeroude en universele ‘weten’ van de Kelten.

Ieder een eigen boom

De bomencirkel omvat 21 bomen en is gebaseerd op het Keltisch Kruis, die het jaar onderverdeeld in de ons bekende vier seizoenen. Met de winter-zonnewende in december start de winter, met de zomer-zonnewende in juni de zomer en op 21 maart en 23 september starten het voorjaar en het najaar.

In de bomencirkel zelf wordt het begin van elk nieuw seizoen gesymboliseerd door de vier hoofdbomen: de eik – voorjaar – , de berk – zomer – , de olijfboom – herfst -, de beuk – winter-. Elke hoofdboom is gewijd aan één speciale dag: 21 maart, 24 juni, 23 september en 22 december.
De overige de dagen van het jaar worden verdeeld over de resterende 17 bomen. Zij delen het jaar nog eens in 35 partjes, 16 bomen verschijnen twee maal per jaar en de populier zelfs drie maal per jaar.

Het astrologisch jaar heeft een tijdspanne van 10 tot 14 dagen en dezelfde bomen liggen tegenover elkaar, één in de ‘donkere’ helft en een in de ‘lichte helft’. Je geboortedatum bepaalt je horoscoop-boom.
Ook wij hebben natuurlijk onze boom in de cirkel gezocht en ook de honden hadden hun eigen boom.

De Keltische burcht ‘ op de vlucht’

‘Spiritueel opgeladen’ zijn we nog op zoek gegaan naar de Altburg, een Keltische vluchtburcht. Vluchtburchten waren hooggelegen nederzettingen, omringd door stenen wallen zoals de Altburg bij Bundenbach (het buurdorp van Bollenbach).  De burchten ontstonden in de periode tussen 450-250 v Chr. ‘De onze’ moest zich iets voorbij de boomcirkel bevinden.

Niet elke speurtocht is meteen succesvol. We reden weliswaar over prachtige, spannende paden steeds hoger en hoger, maar wat we ook zagen: geen vluchtburcht. Een burcht op de vlucht voor pottenkijkers. Geen straf. We gaan gewoon nog een keer terug naar dit prachtige gebied om de geheimen te ontsluiten.

Op weg naar huis komen we langs Siesbach waar we al eerder de Gallo-Romeinse grafheuvel Kipp (uit 174 na Chr.) bezocht hebben. Wat een magische plek is dit toch. Zo midden in het woud. De grafvondsten en een reconstructie van de grafheuvel zijn te bewonderen in het museum van Birkenfeld.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s