JUBILEUMJAAR: 10 jaar Bollenbach (1)

Voorjaar 2019

‘Als je niet springt gebeurt er ook niets’. Dat is mijn levensmotto. Soms pakt het goed uit, soms niet. Maar hoe dan ook: je leert er altijd van.

Eerste deel van een drieluik over mijn start in Bollenbach.

10 jaar geleden besloot ik een schuur te kopen in Bollenbach met 2500 vierkante meter land. Bollenbach? Ja Bollenbach. Ik had natuurlijk al ‘vooronderzoek’ verricht en na een aantal bezoeken in de regio Moezel, Nahe, Saar en Rijn, koos ik voor dit kleine dorp in de Hunsruck.

Voorjaar 2009. Een huis zonder ramen

Waarom nou juist Bollenbach is achteraf moeilijk vast te stellen. Intuitie denk ik. Dit was de plek waar ik mijn schildersatelier wilde bouwen, mijn huis en een bed&breakfast voor de vaste inkomsten. Ik heb er nooit spijt van gehad. In tegendeel. Ik geniet elke dag van het zijn in deze omgeving, van mijn huis en mijn heerlijke tuin, die in niets meer doet denken aan wat ik 10 jaar geleden aantrof. En natuurlijk geniet ik vooral van het samenzijn met mijn honden, familie, vrienden en cursisten.

Lubbers en de Koning

Optimist die ik van nature ben, anders zou ik nooit durven springen, dacht ik de verbouw van schuur tot Bed & Breakfast annex woonhuis annex atelier in een maand of zes voor elkaar te hebben. Dat liep natuurlijk anders, maar net als ‘good old’ Ruud Lubbers heb ik voor elk probleem wel 10 oplossingen (om in de sfeer van het jubileum te blijven) en om een andere politicus te citeren (de Koning) : ‘als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan’.
In april 2009 was ik land-en schuureigenaar en ging aan de slag.

Voorjaar 2009. De schuur bleek naast opslagplaats voor dorpelingen ook een garage voor auto’s en tractors.

Tegenaan lopen

Ik had in mijn enthousiasme buiten de Deutsche Grundlichkeit gerekend.
Van de gemeente mag je pas gaan bouwen als je een officiele architect in de arm genomen hebt. Ik kende wel Nederlandse architecten, maar het moest een Duitse zijn. Ik wilde er één met voldoende contacten op de juiste plekken om mijn plannen te kunnen doorzetten. Via via heb ik er één gevonden die geschikt leek.

Op z’n boerenduits

Natuurlijk heeft een architect zo zijn eigen ideeen. Dat is logisch. Alleen strookten ze niet met mijn ideeen. Ik wilde vooral veel licht en ruimte in mijn huis en atelier en hij veel kleine kamers met elk hun eigen functie (keuken, eetkamer, zitkamer) en op z’n ‘boerenduits’ kleine ramen. Dit betekende overleg, overleg en nog eens overleg. Uiteindelijk lag er een plan.

Ambtenaren

Bouwen mag je pas als je een bouwvergunning hebt. Om die te krijgen moet je vele ambtelijke stations passeren. Eerst moet de gemeenteraad van Bollenbach zijn goedkeuring geven. En tsja, die kwam niet één twee drie bijeen om over mijn vergunning te stemmen. Daarna moest de gemeente Rhaunen, waar Bollebach toe behoort, zijn plas erover doen en tot slot nog de deelraad van regio Birkenfeld. Al met al had ik pas in september een vergunning. Daar heb ik natuurlijk niet op gewacht. Ik ben zo snel als ik kon aan de slag gegaan.

Een rode lap en een stier

De Duitse overheid had nog wat leuke dingen voor mij in petto.
Zo ben je verplicht je hele huis van top tot teen te ‘demmen’, dat is Hunsruckisch voor isoleren. Achteraf gezien uiteraard prima, maar tijdens de bouwmaanden kon ik het woord ‘demmen’ op een gegeven moment niet meer horen. ‘Demmen’ werkte bij mij als een rode lap op een stier.

Leuke dingen voor de mensen

En zo waren er meer van die onverwachte verrassingen. Ik noem er een paar:
– ik was verplicht familie en vrienden die me wilden helpen te verzekeren tegen ongevallen
– de loodgieter vertelde mij dat ik een ‘Energieberater’ in de arm moest nemen. Deze stelde uiteindelijk een rapport op van meer dan 50 bladzijden over hoe ik mijn huis het beste van energie kon voorzien. ‘Spannend’ leesvoer, waar ik mijn handtekening onder moest zetten. Na drie pagina’s vond ik het wel gezegend en tekende.
– vanwege het grote terrein waar mijn schuur op stond moest ik voor twee extra huizen een watertoevoer-vergunning regelen. Voor huizen dus die ik helemaal niet wilde bouwen.
En ga zo maar door.

Beren op de weg

Ik heb me echter nergens door laten afschrikken. Ik wilde dit nou eenmaal dolgraag en als ‘aannemer’ (één van mijn vorige bijbanen om mijn kunst te kunnen blijven maken) wist ik dat je altijd rekening moet houden met onverwachte zaken. En ook dat je, als je iets wilt je niet moet laten remmen. Ik schiet de beer pas als hij zich aandient en ‘gevaarlijk’ blijkt te zijn.



5 gedachtes over “JUBILEUMJAAR: 10 jaar Bollenbach (1)

  1. Dag Conny,

    Wat geweldig om het zo, al ‘springend’ in een notendop voorbij te zien komen! Tien jaar, gaan proosten we volgende maand op proosten🍷🤪🥴!

    Tot gauw, liefs voor allemaal, puss och kram, Carla.

    >

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s